Poczucie sprawczości i niemoc, piasek i śnieg, żałoba klimatyczna i euforia gestów utrwalonych w materii organicznej – na wystawie Mai Krysiak wszystkie te pozorne sprzeczności zostają zniesione. Dualistyczne podziały kruszą się między opuszkami palców. Sięgając do tradycji średniowiecznych bab pruskich artystka przenosi ich symbolikę w kontekst współczesny – czasy, gdy potrzebujemy nowych strażniczek, chroniących nie tyle człowieka, co całą planetę i jej kruche ekosystemy.

A sense of agency and powerlessness, sand and snow, climate mourning and the euphoria of gestures immortalized in organic matter – in Maja Krysiak’s exhibition, all these apparent contradictions are dissolved. Dualistic divisions crumble between the fingertips. Drawing on the tradition of medieval Prussian women, the artist transfers their symbolism to a contemporary context – a time when we need new guardians, protecting not so much humanity but the entire planet and its fragile ecosystems.