Niektóre rany nie znikają.
Zmieniają tylko formę.
Czasem twardnieją.
Czasem rozrastają się powoli, jak coś, co szuka miejsca w ciele i w świecie.
To, co nas rani, nie zawsze znika wraz z czasem ani zmianą miejsca. Przechodzi z nami dalej.
Zapisuje się w gestach, w relacjach, w sposobie patrzenia na innych i na siebie. Z czasem przestaje
być wydarzeniem, a staje się strukturą.
W tych pracach ciało nie jest zamknięte. Jest porowate, podatne, podatne na dotyk i na pęknięcie.
Granica między tym, co wewnętrzne, a tym, co zewnętrzne, pozostaje niepewna. Emocje,
wspomnienia i napięcia przechodzą w materię, w formę, w obiekt.
Rana nie jest tu tylko śladem bólu.
Jest miejscem, w którym coś zaczyna się zmieniać.
To, co zostało zranione, nie wraca do poprzedniego kształtu. Rośnie inaczej. Twardnieje. Szuka
nowych sposobów, żeby istnieć.
Nie wszystko się goi.
Nie wszystko musi.

Some wounds don’t disappear.
They only change form.
Sometimes they harden.
Sometimes they grow slowly, like something searching for a place in the body and the world.
What hurts us doesn’t always disappear with time or a change of place. It moves with us.
It is recorded in gestures, in relationships, in the way we look at others and at ourselves. Over time, it ceases
to be an event and becomes a structure.
In these works, the body is not closed. It is porous, pliable, susceptible to touch and to fracture.
The boundary between what is internal and external remains uncertain. Emotions,
memories, and tensions transform into matter, into form, into an object.
The wound here is not just a trace of pain.
It is a place where something begins to change.
What has been wounded does not return to its previous shape. It grows differently. It hardens. It seeks
new ways to exist.
Not everything heals.
Not everything has to.

Fundacja Jak zapomnieć to także galeria sztuki, która powstała pod koniec 2018 roku jako artist run space. Chcemy tworzyć miejsce z dala od konserwatywnej krytyki, otwarte i bezpieczne. Pokazujemy sztukę najnowszą i promujemy muzyków. Nazwa galerii nawiązuje do popularnej piosenki 18L z początku lat 00. Traktujemy ją jako manifest naszej młodości, metaforę opisująca kondycję pokolenia, które z jednej strony chcę uciec od problemów zarówno globalnej polityki jak i swoich osobistych, ale wie, że pamiętając i działając można dużo zmienić. Odczuwamy potrzebę posiadania głosu i trochę utopijnie, trochę cynicznie wciąż wierzymy, że jesteśmy w stanie zmieniać świat, walcząc o naszą wspólną wolność i różnorodność.

jakzapomniecgallery.com
_jak_zapomniec_